"Het was maandag.
      Sebastian schoof een beetje opzij om met uitgestrekte arm bij de wekker te kunnen. Met een lichte tik op de behuizing zette hij het ochtendalarmsignaal uit en draaide zich weer om. Na een paar minuten overwon hij zichzelf om de behaaglijke warmte te verlaten, schoof de deken opzij en stond op. Hij slenterde langzaam naar de badkamer. Toen hij in de gang een korte blik wierp op de klok die tegenover de voordeur hing, leek deze hem met zijn tijdsaanduiding van 04:48 uur te bespotten.
      'Onchristelijke tijd', dacht Sebastian, maar voor hem was het de normaalste zaak van de wereld om op te staan als de feestgangers van dit land naar bed gingen. 'nou ja, misschien niet op een maandag.' De douche was koud en verfrissend, precies zoals hij gewend was. 'Zo word je fit voor de dag. Het verdrijft de vermoeide geesten en brengt de trage botten weer op gang', had zijn vader altijd gezegd, wiens leven vier jaar geleden een abrupt einde had gevonden door de onoplettendheid van een vrachtwagenchauffeur ... "

"Het was de westenwind waaraan Stofdal zijn naam te danken had.
      De nederzetting lag in een kom aan de voet van de Grote Muur, een bergmassief dat honderd meter loodrecht de lucht in rees en de bewoners van Stofdal een zekere bescherming bood tegen gevaren uit het oosten.
      Als de wind uit westelijke richting waaide, bracht hij op zijn weg over de uitgestrekte Steenzee stof en zand mee, dat hij voor de Grote Muur niet meer kon vasthouden en moe op de grond liet vallen. Aan het einde van elke maancyclus moesten de 1500 mensen die daar woonden daarom het gebied van hun dorp, als je het zo kon noemen, vrijmaken om niet in de vergetelheid te raken. Eigenlijk deden ze dat voor zichzelf, want ze waren al talloze zonnecycli geleden in de vergetelheid geraakt ... "

"tbd"